fragment reisverslag Impian Anak (11 aug 2012)

Marianne Geurts van Impian Anak:

Zaterdag 11 augustus
We nemen vandaag de tijd om uit te slapen. Niet echt lang, maar iets langer dan de meeste ochtenden hier. Vanmiddag hebben we afgesproken om met Opan en Peter II naar Batu Tumpeng te gaan. Tom is nog niet helemaal fit, Anique doet ook een dagje rustig aan. Peter en ik lopen voor de middag naar Coco Loco. Het kon wel weer eens de laatste keer zijn dit jaar, dus even extra genieten van het mooie uitzicht, de vrolijke vissersbootjes, de verkopers en natuurlijk de ice-lemon tea. Op de terugweg gaan we weer inkopen doen. Tom had op de Pasar Seni een mooie gekko gezien. Met een kamer in Blitterswijck en een kamer in Velp is er vast nog wel ergens een plekje op de muur vrij. Eén gekko alleen kopen is zielig, dus het worden er twee. Twee gekko’s alleen is ook zielig, dus komen er nog een paar mooi beschilderde houten schalen bij. Ik heb nog geen idee waar ik die thuis nog neer kan zetten, maar ze zijn zo mooi… En natuurlijk worden de gekko’s veel goedkoper als we er nog wat bij kopen. Ja, ook op de markt hebben ze handige verkopers! Als we terug lopen besluiten we om bij Mario’s wat te eten. Het is al weer lunchtijd en straks gaan we Peter II ophalen. Bij Mario’s staat het eten meestal vrij snel op tafel. We bellen de kinderen of ze ook komen. Tom heeft geen trek, maar Anique komt ons al snel tegemoet lopen. Als we het eten hebben besteld zitten we nog heel erg lang te wachten tot het wordt gebracht. Het zit ons de laatste dagen niet mee wat dat betreft. We bellen Peter II en Opan om te zeggen dat het iets later wordt. Gelukkig is dat geen probleem. Als we het eten op hebben, sprinten we naar het hotel om de auto op te halen. Dan rijden we weer terug naar Senggigi Beach Hotel om Peter II op te halen. Op weg naar Batu Tumpeng pikken we Opan nog op in Ampenan.  Dan rijden we vlot door naar Batu Tumpeng. Nu via de korte route, toen Peter II vorig jaar meeging, moesten we een heel eind omrijden omdat er aan de weg werd gewerkt. Als we het schoolplein oprijden staan Hamdi en Pak Haji ons al op te wachten. We worden eerst meegenomen naar de ‘toilethoek’.  Een kleine twee weken geleden beloofde Pak Haji dat de werkzaamheden daar binnen lima hari, vijf dagen,  klaar zouden zijn. Maar dat was uiteraard meer figuurlijk dan letterlijk. Maar we zijn verbaasd dat ze in vrij korte tijd toch al zo ver zijn gekomen. Het metselwerk is gedaan, een deel van het sanitair is geplaatst. Ook zijn er al heel wat tegels geplakt. Mooie lichtgele met oranje bloemen, staat fleurig bij de grasgroene muren!  We bespreken de verdere afhandeling. Tot nu toe is alles netjes volgens planning gelopen, wat geld betreft. Wel moet er nog een waterreservoir komen, waarschijnlijk op het dak. We bespreken met de mannen hoe groot dat moet worden en wat het geheel gaat kosten. Al met al zijn we dik tevreden. Fijn dat de schoolkinderen en leerkrachten nu ook gewoon bij school naar het toilet kunnen en hun handen/voeten kunnen wassen. Als alle zaken geregeld zijn is het tijd voor een rondje school. Vanmiddag zijn de middelbare scholieren aanwezig. We komen eerst in een meisjesklas. Het is er erg rustig, maar dat verandert snel als Peter II plaatsneemt in een van de door hem gesponsorde schoolbankjes. Hamdi gaat gezellig naast hem zitten, een luid gegiechel breekt los. Dan zet Hamdi de jonge juffrouw naast Peter II. Arm meisje, ze weet niet goed waar ze moet kijken. De leerlingen vinden het geweldig, tot Peter II en Peter een rondje door de klas gaan maken en gesprekjes gaan voeren. Dan wordt het heel stil… In de volgende klas, waar alleen maar jongens zitten, is de sfeer heel anders. Minder gegiechel, maar ook minder rustig. Voor in de klas hangt een geprint A4-tje waar ik blij van word; Perhatian!  Tolong  rapikan bangku dan bersihkan kelas . Vrij vertaald: Attentie! Help de klas en bankjes schoon en netjes te houden. Maar ja, ik weet ook wel dat dit er neer is gehangen omdat/nadat ik een keer het commentaar heb geleverd dat wij en de Impian Anak sponsors niet blij zijn te zien dat er overal op de tafeltjes, bankjes en muren wordt gekrast en gekliederd. De leerkrachten hadden geen idee waar ik het over had; de kinderen hebben toch schriftjes om in te schrijven?! Ja, dat klopt, maar op de muren en tafels wordt ook flink geschreven, zeiden wij. O, dat?!  Tja, dat is in Lombok vrij normaal, ook in de woonhuizen is het niet vreemd om allerlei kindertekeningen aan te treffen op de muren. In school maakt zich dan ook niemand druk om het gekras en geklieder. Voorzichtig en zuinig omgaan met spullen is niet direct het sterkste punt, al zijn er scholen waar wel degelijk op dit soort dingen wordt gelet. Maar ongetwijfeld omdat wij er opmerkingen over hebben gemaakt, hebben ze nu ’waarschuwings’briefjes in de klas gehangen. Valt mee dat ze het niet rechtstreeks op de muren hebben geschreven! We hebben niet de illusie dat dit gaat werken. Maar we hebben ons best gedaan, denk ik maar. Met ons hele gevolg gaan we alle klassen door. We krijgen verschillende lessen mee, Arabisch, religie, wiskunde, Engels. Fijn om te zien dat ook de schoolboeken goed worden gebruikt! Na de rondleiding gaan we op de grote berugak zitten. Daar praten we nog even door over de verschillende lessen die de kinderen krijgen. Als Hamdi ook sporten noemt, zijn we geïnteresseerd in wat ze dan zoal doen. Dat is heel uitgebreid; voetbal, tennis, basketbal. Als we vragen waar ze dat doen kijkt Hamdi verbaasd. In de klas natuurlijk! Dan kijken wij weer verbaasd. Hoe werkt dat dan? Dan blijkt dat ze sport alleen in theorielessen doen. Omdat ze geen sportveld hebben, krijgen ze de spelregels uitgelegd. Dat is de hele sportles…. Dat schijnt wel vaker voor te komen hier in de buurt. Sommige scholen hebben sportvelden of voorzieningen, maar de meeste niet. Die zijn dus aangewezen op theoretische sportlessen. Nu hebben we het vermoeden dat het merendeel van de kinderen in dit dorp wel voldoende lichaamsbeweging krijgt buiten schooltijd. Kinderen zijn altijd buiten, helpen mee in de velden, spelen, rennen, vliegeren. Ze krijgen vast meer beweging dan het gemiddelde Nederlandse kind met echte gymlessen op school. Wat dat betreft hoeven we ons geen zorgen te maken over de kinderen hier. Nu we toch hier zijn handelen we ook snel de administratie af. Om Hamdi weer een ritje naar het internetcafé te besparen fotograferen we de facturen van ‘Peters’ tafeltjes en van de benodigdheden voor de toiletten. Dan printen we ze thuis wel weer uit voor de boekhouding. Handig, nu weet ik dat een hurktoilet hier maar 70.000 rp kost, een euro of 6. Een grote kunststof mandibak is duurder, ongeveer 16 euro. Als alles is afgehandeld stappen we weer op. Een etentje, net als vorig jaar, zit er nu niet in. Helaas, het is vastenmaand en de zon gaat nog niet onder. Als we afscheid hebben genomen van iedereen gaan we nog even naar Mulhakim, een eindje verderop. Hij was vorige keer niet thuis toen we op visite kwamen. Hij is één van onze ‘zorgenkindjes’. Woont alleen met zijn zus die iets ouder is dan hem, hun ouders leven niet meer. Mulhakim gaat nu naar de laatste klas van de basisschool. Ook nu treffen we hem niet thuis, maar hij wordt gezocht. We kunnen alvast in het huisje plaatsnemen. Als we goed en wel zitten, komt er een man binnen. Zo te zien net gewassen. Hij is erg nat, heeft een handdoekje omgeslagen en kijkt een beetje verwilderd. Het blijkt een oudere broer van Mulhakim te zijn. Sinds een paar weken woont hij weer hier. Hij heeft lange tijd ver van huis gewerkt, volgens mij in Borneo. Het geld wat hij daar verdiende ging heel snel weer op aan het levensonderhoud, vertelt hij. Veel zin om daar te blijven had het dus niet. Nu is hij weer terug bij zijn familie. Als Mulhakim even later ook binnenkomt, zit het kamertje vol. Niet dat Mulhakim zo dik is, het kamertje is erg klein. Mulhakim is nog steeds erg mager, zeker voor zijn leeftijd. Aan de balen rijst te zien die in de kamer liggen hebben ze wel te eten. Arme gezinnen krijgen vaak rijst via de overheid.  Van Impian Anak krijgt dit gezin geregeld een pakketje voedsel. We hopen daarmee een beetje variatie aan te brengen in het menu. Alleen maar witte rijst is ook niet alles. Mulhakim is een leuk jochie, hij ziet er altijd een beetje onverzorgd uit, te kleine kleren, haren in de war, maar hij is altijd heel aardig en beleefd. Wij hebben allemaal een zwak voor hem en we hopen dat hij het volgend jaar in de brugklas naar zijn zin heeft. Elk jaar dat hij verder leert is meegenomen. Aangezien hij volgend jaar naar de nieuwe school in Batu Tumpeng kan, hopen we dat Hamdi zich ook een beetje over hem gaat ontfermen. Het zou fijn zijn als hij een opleiding af maakt, maar gezien zijn thuissituatie, waar niemand zich echt om hem bekommert, zal dat niet meevallen. Dan gaan we verder, op naar het oudste sponsorkind van Peter II. Daarvoor moeten we naar Kediri. Wij kennen hem al, Peter II nog niet. Novendar gaat nu naar de highschool. Het is een stevige, grote jongen. Erg sportief, netjes, beleefd. Zijn droom is om later iets in het leger te gaan doen, of eerst naar de universiteit, of iets met sport. Kan dus nog alle kanten op. Voorlopig kan hij daar nog rustig over nadenken. Peter II is erg onder de indruk, vindt het geweldig om nu persoonlijk kennis te maken met zijn ‘Lombokse zoon’. Een kind in zijn eigen leefomgeving zien, het dorpje rondlopen, de familie ontmoeten, dat is toch heel anders dan een fotootje van het kind bekijken. Uiteraard komt moeder ook kennis maken, met zijn 3-en poseren ze voor een foto. Dan valt ons oog op een paar foto’s die al aan de muur hangen. Wat leuk, de foto van het uitstapje een paar weken geleden hangt er ook al bij! Trots laat Novendar de foto aan Peter II zien. Alle kinderen staan voor de bus. Peter gaat direct zoeken waar Novendar staat. Helaas, lacht Novendar, hij staat er niet op, hij zat al in de bus….  Oeps, dat hadden we niet in de gaten, volgend jaar even ‘koppen’ tellen, zodat ook echt iedereen op de foto staat! We wandelen nog een rondje door Kediri, we moeten nog even bij Zihan op bezoek, vorige keer zijn we hem misgelopen. Zihan Hakiki zit nog niet zo lang in ons project. Hij woont samen met zijn broer in hun ouderlijk huis. Zihan zit nu in de eerste klas van de basisschool. Zijn broer is begin 20. Na de dood van hun ouders heeft hij de zorg voor Zihan op zich genomen. De broer is timmerman, en al snel ontstaat bij Peter II het idee om de broer de tafeltjes voor het volgende klaslokaal te laten maken, als dat mogelijk is. Voor Peter II staat het al vast dat hij voor een eventueel 7e lokaal ook de tafeltjes en bankjes wil sponsoren. Als die door de broer van Zihan gemaakt worden, profiteert Zihan daar indirect ook van mee. Goed idee, vinden wij! Geweldig als sponsors ook meedenken! Zihan zelf is heel erg verlegen. Met veel moeite maken we een zielig fotootje van hem en zijn broer. Een paar maanden geleden is de sponsor van Zihan ook in Lombok geweest, ook op bezoek bij Zihan. Toen heeft hij veel  gehuild, zelfs toen hij een mooi oranje voetbalshirt cadeau kreeg. Nu huilt hij niet meer, we boeken dus al enige vooruitgang. Als we teruglopen naar de auto maken we nog heel veel foto’s. Zoals gewoonlijk worden we hier omringd door een grote groep vrolijke kinderen. Het is mooi om te zien hoe ze lekker buiten bezig zijn. Vooral vliegeren is populair. Niet met moderne nylon vliegers, nee, het zijn zelfgemaakte exemplaren, met een groot blik of emmer om het touw op te rollen. In mijn tas zit nog een cadeautje van familie Coppus, de sponsors van Elsha. Ik vind het vervelend om het aan Elsha te geven waar alle andere kinderen bij staan, want ik heb verder niets bij me om uit te delen. Maar met behulp van Opan lukt het me om haar even alleen te hebben, zodat we het pakje kunnen geven. Uiteraard pakt ze het cadeautje niet uit waar we bij staan (dat wordt nooit gedaan in Lombok), maar ik durf te wedden dat ze zo naar huis sprint om snel te kijken wat er in zit. Wij sprinten ook weer richting auto, want we hebben nog een paar bezoekjes af te leggen en het sein Buka Puasa nadert. Op de weg wordt het al gezellig druk, iedereen haast zich naar huis om op tijd te zijn voor het eten. Zeker op deze drukkere hoofdweg is het al een chaos. Aan de kant van de weg wordt druk gekookt. In de diverse eetstalletjes zien en ruiken we weer veel lekkers… Met veel moeite voegt Peter even later met de auto in tussen de vele motortjes. We geven Opan de opdracht te waarschuwen als we de fruitkraam van zijn vriend naderen, we willen wat lekkere vitamientjes meenemen voor onze vrienden in Ampenan. Even later wordt er druk onderhandeld en met een auto vol heerlijke watermeloenen en lengkeng vervolgen we onze weg naar Ampenan. Als we daar aankomen leveren we een watermeloen af bij Ida, die al thee en vissaté voor ons klaar heeft staan. En ze heeft nog iets, of beter gezegd iemand, voor ons in huis. Peters 2e sponsorzoon, Andi Jumadil zit bij haar. Wat is een verrassing! Maar we blijven niet te lang bij Ida, want het is bijna kwart over 6, voor die tijd willen we graag even een rondje langs het huis van Andi en van Hanafi, het jongste sponsorkind van Peter II, maken. We vinden het vervelend om op etenstijd binnen te vallen, zeker in de Ramadanmaand. Eerst lopen we naar Hanafi. Pak Di heeft via de tamtam gehoord dat we in Ampenan zijn en loopt met ons mee. Hij ziet er een beetje beter uit dan vorige keer, maar zijn gezicht staat onveranderd zorgelijk. Hanafi is, net als Mulhakim, een zorgenkindje. De familie is erg arm, hun huis is niet veel meer dan een schuurtje. Peter II treft het wel vandaag, met net deze 2 kinderen in de route.  Maar Hanafi ziet er vandaag fit en vrolijk uit. De familie zit overduidelijk bij de eetpot te wachten tot ze mogen aanvallen. Vader vraagt ons of we blijven eten. Ik krijg een brok in mijn keel, kippenvel, en ik geloof dat Peter en Peter II hetzelfde voelen. Dit gezin heeft echt helemaal niks. Alleen een flinke ketel witte rijst voor het avondeten. En dan nog bieden ze ons hun eten  aan. Met het excuus dat we naar Tom en Anique moeten, bedanken we vriendelijk voor het aanbod. We willen ook snel weer verder, want we moeten nog naar het huis van Andi. Peter II maakt nog een paar prachtfoto’s van zijn jongste Lombokse kind en dan nemen we afscheid van het gezin. Snel lopen we naar het huis van Andi Jumadil. Als we binnen komen, gaat moeder snel een beetje opruimen. Vader komt ook net binnen en geeft ons een verlegen hand. Moeder kwebbelt er als gewoonlijk vrolijk op los. Ook hier wordt gevraagd of we blijven eten. Ook hier gebruiken we weer de smoes dat we naar onze eigen kinderen moeten, dat werkt meestal prima. Peter poseert nog met het gezin voor een mooie foto. Dan klinkt het sein Buka Puasa, gaat iedereen eten en gaan wij er snel vandoor. Maar ja, helemaal weg uit Ampenan komen we nog niet. Pak Di staat erop dat we bij hem thuis nog even wat komen drinken. Dat kunnen we echt niet weigeren. Dus zitten we even later op het mooie groene bankstel met de slechte vering. Er worden grote glazen dampende thee neergezet. En Ibu Diah is druk in de keuken. We zeggen al dat we echt niet mee-eten, maar ja, we kunnen hier zeggen wat we willen, de klepon, pinda’s en kroepoek worden al voor ons neergezet. Als Pak Di uit de keuken komt, overhandigt hij me een plastic tas. Ik weet niet goed wat ik er mee moet doen en kijk hem een beetje vragend aan. Als het een cadeau is, is het misschien niet netjes om het uit te pakken, maar misschien is het iets heel anders. Maar Pak Di zegt al snel dat ik het open moet maken. Er zitten 3 prachtige kains, doeken, in, in traditionele batikmotieven. Eéntje is voor mijzelf, één voor Anique en één voor mijn moeder. Het is een cadeau als bedankje voor alles wat ons gezin voor de mensen in Lombok doet. Ik probeer me in te houden, maar de tranen stromen over mijn wangen. Het naderende afscheid van Lombok, van al onze vrienden hier, de gezondheidstoestand van Pak Di, de bezoekjes aan alle sponsorkinderen, het wordt me even te veel.
Terwijl ik mezelf weer in de hand probeer te krijgen, worden er drie grote kommen soto op tafel gezet. Als we protesteren wordt er gezegd  dat ze dit al speciaal voor ons hadden gemaakt. Als we een hap van de soto nemen, weten we dat ze niet de waarheid spreken.
Als deze soto speciaal voor ons was gemaakt, waren ze veeeeeeel spaarzamer geweest met de pepertjes en sambal. Dit is pittig in het kwadraat, zodat Peter en Peter II ook al snel met tranen in de ogen zitten te eten. Och, ben ik tenminste niet de enige.
Als alle tranen gedroogd zijn, nemen we afscheid van iedereen. Het wordt steeds moeilijker om afscheid te nemen. Pak Umpuk begint zich alweer zorgen te maken over het afscheid op maandag. Hij wil zolang mogelijk bij ons blijven, maar dat is lastig nu we via het nieuwe vliegveld vertrekken. Het oude vliegveld was voor hun gemakkelijk te bereiken, maar Praya is wel erg ver weg. Eerlijk gezegd neem ik ook liever afscheid bij de gezinnen in Ampenan thuis. Tegen de tijd dat we dan op het vliegveld aankomen ben ik weer een beetje uitgesnotterd. We stellen dan ook voor dat we maandag voor we vertrekken ruimere tijd naar Ampenan komen en daar van iedereen afscheid nemen. Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker, vind ik. Pak Umpuk maakt wel nog even heel duidelijk dat hij gegarandeerd maandag niet gaat duiken, of Lombok Dive het nou druk heeft of niet. Gelijk heeft hij, want morgen gaat hij wel duiken, samen met ons. Maandag kan hij dan wel weer een rustdagje gebruiken.
Als we nog wat fruit hebben rondgedeeld, nemen we echt afscheid. We hebben vanavond nog een bezoek af te leggen. In Senggigi zetten we Peter II af bij zijn hotel.
Wij gaan op zoek naar Tom en Anique. Tom zit bij Jay, ongetwijfeld Rinjani herinneringen op te halen.
Met zijn allen gaan we naar Mohni en Sofi, waar we zijn uitgenodigd voor het avondeten. Veel honger heb ik niet meer, maar ja.
Er komt toch weer veel lekkers voorbij, veel vis, garnalen, groente en heerlijk fruit. We komen ook hier niks te kort.
Er valt nog van alles te bespreken, maar morgen wordt ook weer een drukke dag, dus maken we het niet al te laat.
 
meer reisverslag: verslag 2012


Categorieën:Sponsorproject, Lombok

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: