Twee Jaar Verkijken

IMG_9015 “Zegt u het maar meneer de L….. wilt u als bijziend of vérziend verder leven ?!”
Dat is wat Dokter Leo Noordzij, oogchirurg met een bruisende reputatie me vroeg, nu exact twee jaar geleden.
Een best moeilijk te beantwoorden vraag eigenlijk, na meer dan 40 jaar de dag te zijn begonnen met het opzetten van een bril, en weer te beëindigen met het afzetten ervan.
Zo verzamelde ik de afgelopen jaren tientallen brillen, monturen; een klein kapitaal aan bedrijfstakfinanciering.
Ach u hoeft het niet nú al te beslissen hoor, we hebben ze snel genoeg hier, op maat en gewoon via het internet…”.
Dat was destijds de luchtige intake voor een simpele ingreep en ingrijpende verandering in mijn leven. Stilletjesaan echter maskeert de dagdagelijkse drukte ondankbaar mijn dankbare verwondering.
Vandaag sta ik er eventjes bij stil.

Begin dat jaar kreeg ik steeds meer problemen om tegen de zon in te kijken, een vettige en beslagen voorruit. Haast ongemerkt, ontdekte ik dat met name mijn linkeroog steeds en steeds sneller slecht kon zien, vooral overdag vreemd genoeg.
Ik werd steeds handiger om Snoesjesmijn zakelijke gesprekken zo te voeren dat ik met het licht in de rug kon spreken. Oogcontact en lichaamstaal vormen een belangrijke basis van mijn werk en functioneren.
Een heerlijke wandeling langs het strand… dramatisch. Ik kon geen zwoele zeemeermin onderscheiden van de kale kwallen eromheen.
Diepte zien was er al helemaal niet meer bij, en gaf ik mijn plantjes op gevoel water, met alle gevolgen van dien!
Boswandelingen werden roekeloze zwerftochten langs zo mogelijk brede zandpaden.
Reeds binnen een maand of anderhalf, was mijn gezichtsvermogen links zo slecht dat ik overdag alleen maar een witte waas zag, en rechts het niet uitmaakte of ik mijn bril óp- of afzette….
Allerlei scenario’s gaan dan door je hoofd, loshangende netvliezen, enge kriebelziekten of tropische aandoeningen en weet ik niet wat…. Ik berustte me reeds in een vertwijfeld vooruitzicht snel het gezichtsvermogen kwijt te raken. Baan kwijt, geen doel, geen nut, vereenzaming …
End of Story, een depressieve periode.

Met lood in mijn schoenen en met angst voor de uitkomst ben ik eerst maar eens naar de lokale opticien gegaan. En hier in het dorp, is er zo’n parelwinkel. De eigenaar straalt immers deskundigheid uit, ogentestwellicht door zijn erg witte jas of zijn onmiskenbare Indiase afkomst… of zitten daar niet juist de Softwarespecialisten?
Hoe dan ook het lezen van dat befaamde letterbord konden we gewoon overslaan, ik zag het niet eens hangen. Minutenlang keek de man met een soort enorm vergrootglas in mijn ogen, maakte notities, keek en keek weer.
Op een moment glimlachte hij en zuchtte diep. “Meneer, u heeft gewoon staar… een beetje jong, dat wel… maar onmiskenbaar”.
Ik moet hem ongetwijfeld verschrikt hebben aangekeken want hij haastte zich me gerust te stellen: “een kwestie van een behandelingetje: pupil eruit, ander erin ; 20 minuutjes, 6 weekjes rust en weg probleem….”
Hij schreef een rapportje (met een alarmerende vaststelling dat ik links nog maar over 10% gezichtsvermogen beschikte en rechts 45%). Daarmee kon ik via de huisarts wel met spoedige spoed naar de verwijskliniek…  Op zeer korte termijn werd een operatie voor me ingepland.
Eerst het voor het ene, meest slechte oog en een zestal weken later voor het andere.

De operatie zelf had veel weg van lopende band werk, een hele zaal vol met mensen, vooral afkomstig uit onze oudere en vergrijzende bevolkingsgroep. Rustig lagen wij in collectieve afwachting, ieder op een eigen en verrijdbaar bed, netjes in een rijtje naast elkaar. Regelmatig kwam die juffrouw met een scheut oogdruppels, steeds met een ander verhaaltje erbij. De Valeriaan werkte nauwelijks maar mijn pupillen werden angstaanjagend groot, ik had uiteraard de patiëntenfolder gelezen.
ReSTOR25Bij het opnoemen van de namen en de verificatie aan de hand van een ieders geboortedatum was ronduit hilarisch: Ik hoorde bouwjaren ’33, ’35 noemen en een enkele keer 1944…  Ik voelde me als vijftiger ineens een adolescent, een broekkie…. Tot grote pret van mijn Anne, die de familie-chaperonne en chauffeur mocht zijn.
En al helemaal toen de vraag werd gesteld of we een gehoorapparaat hadden. Het was niet bedoeling  om hem te verwijderen, maar vooral aan te laten staan, opdat we straks tijdens de ingreep goed naar de behandelende arts zouden kunnen luisteren…
Nou juist die arts had uiteraard een beste pret, eindelijk iemand die een beetje zinnig meekletste tijdens zijn routine klusje. Zo moest ik hem uitgebreid vertellen wat ik zag, nadat hij mijn eigen vertroebelde ooglensje had weggefriemeld. Mijn arme hersens moesten het immers eventjes doen met een diffuse weergave van wat op het netvlies terechtkwam. Ik beschreef alle kleurige olifantenvoeten en andere grote psychedelische vlekken die ik daadwerkelijk voor ogen had. Zou ik toch een beetje aan het trippen zijn geraakt van al die druppels?

De zes weken driemaal daags druppelen als huiswerk vielen niet zwaar; ze vormden een 30 minuten lang rustmoment. Een klein feestje was het, driemaal per dag en dwars door de gewone dagindeling heen. Ik zag het als een obligaat momentje op de bank met prachtige muziek, liefdevol bij elkaar gezocht door mijn innig Maatje. IMG_9014Subtiele bezinning en fijn geluk van Bach’s Air tot Grieg’s Solveig, en later nog van Joni Mitchell tot Ben Howard… nu nog altijd met genoegen.
En Wee wat een enorme openbaring, zo scherp en zo duidelijk bleek de wereld om mij heen. Prachtig en onbarmhartig tegelijk. Niet alleen zag ik weer jullie ogen, de verkeersborden, de hectometerpaaltjes maar ook smerige tegels en kastdeurtjes in de keuken, harige vlokken van hond en kat, die spin…..
Eenmaal buiten in de natuur , met zonnebril wát een schel licht, werd het mij duidelijk: Ik zag super scherp… Geen konijn, geen vogel, geen ree ontgaat me meer. Enkele weken later zou het andere oog het setje Arendsogen compleet maken. De klus is onovertroffen goed geklaard en ik zie werkelijk scherper dan ik ooit en mét bril kon kijken.
Dagenlang, wekenlang … nu nog steeds kijk ik mijn ogen uit !

Zo blijven mij de kosten van dure brillen en glazen bespaard, en ook loop ik met plezier in de regen, de mist en loop in bedompte ruimten zonder beslagen bril ! De consequentie nu een leesbrilletje te moeten hebben, is een bescheiden ongemak. IMG_9017Voor weinig geld zijn er leesbrillen tot zelfs in de supermarkt te verkrijgen.
Ik heb er zowaar schik in gekregen om naast mijn horloges weer een nieuwe verzameling leesbrillen te verzamelen, op te lappen en te dragen…. al naar gelang de stemming.
Zo vond ik op een rommelmarkt op de Demer een alleraardigste fok uit 1938, mét een koker.
Ooit gedragen door een huisarts te Aarle bij Rixtel.
De bril zelf behoefde wat restauratie, maar dan heb je ook wat. Nu is ook de originele hardpapieren koker in laagjes uit elkaar gevallen en aan een opknapbeurt toegekomen.
En wat is er aardiger dan in dankbaarheid af te sluiten met een in hanige penpoten geschreven gedachte op een onderliggend kaftpapieren deklaagje van diezelfde koker:

 

De ervaring leert ons dat
liefde niet bestaat

uit het naar elkaar kijken
van twee mensen,

maar uit het samen kijken
in dezelfde richting.

.

olho-de-ra



Categorieën:korte verhalen

Tags: , , ,

9 replies

  1. Ik wist niet (meer) dat je zicht zó slecht was voor de operatie. allemachtig wat moet jij in de rats hebben gezeten. Maar gezegend is deze tijd waarin het lichten van je ooglens een routineuze lopende bandklus is…
    Jou ontgaat niets meer in het veld, en dat huisartsenbrilletje is uiterst charmant. Maar hemel, die verzameling brillen; jij bewaart werkelijk alles geloof ik. Nu begrijp ik ook wat beter waar die opslagruimte van jou toe dient 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Gezegend en of is deze tijd, Noortje; jij weet als geen ander hoe de natuur om ons heen zich laat zien, ver weg maar ook heel dichtbij !
      En die opslagruimte is één grote tijdcapsule… en ik koos voor een ingedikt blogje en dan weg ermee.

      Like

  2. Wat een verhaal, ingrijpend en eigenwijs tegelijkertijd! Maar ik lees ook dat het je ook moois en dierbaars bracht. Trouwens wie is die schoonheid op het strand, dat kan ik niet geweest zijn, toch? Fijn weekend, Loes

    Liked by 1 persoon

    • He Loes, fijn dat je meeleest. Eigenwijs was ik zeker altijd al… en dat bleek, zoals zo vaak verspilde energie en emoties. Daar leer je heus van: le coeur a ses raisons que la raison ne connait pas..
      Ik ben nu zeer zeker wel knap tevreden met mijn Alziende Ogen, elke dag weer !

      Like

  3. ‘Pupilletje eruit, ander pupilletje erin’?! Dat je niet ter plekke onderuit ging. Maar hoe eng ook, je beschrijft het zo grappig dat ik er smakelijk om heb gelachen. Ik zag het helemaal voor me. En in de laatste alinea zag ik bewijs dat toeval niet bestaat; ik ben nogal fan van schrijver/cabaratier/taalwetenschapper Wim Daniels uit Aerle Rixtel. Hij heeft al eens strijd gevoerd om de jongensnaam Wim in ere te herstellen onder het motto: What is a world without Wimmen. Op het moment zet hij zich in om zijn geboortedorp Aerle Rixtel op de wereldkaart te zetten en dat doet hij erg leuk. (Zoek hem eens op Facebook!) Ik bedoel maar, zo hoor je nooit van dat hele dorp en zo koop jij een bril van een huisarts uit A-R met een echt hele mooie en ware wijsheid. Die zou Wim trouwens ook zeker waarderen.

    Liked by 1 persoon

    • Ha die Jolita, wat leuk dat de associaties zo uit een laatste hoekje van mijn verhaaltje komen.
      En jazeker vond ik Wim Daniels ! Was hij niet stadsdichter van Helmond?
      Ik zag overigens als eerste onder zijn volgers oud-klasgenoten van weleer.
      En zo zie je: toeval bestaat niet.
      Maar dat idee had ik al eerder ……
      Geniet van het weekend !

      Like

  4. Van het weekend genieten? Ik doe mijn best, maar in mijn hoofd zit een huisarts uit een plattelandsgemeente met een brillenkoker vol poëtische teksten. En ik wil nog maar één ding: weten hoe die man heet! Stond dat er toevallig bij? Anders vraag ik of Wim het even voor ons uitzoekt.
    We zagen hem trouwens een week of wat geleden live, echt een aanrader. Wat kan die man smakelijk vertellen. Dat was in het literair café van Venray. Of all places 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Jolita, intrigerend is het wel ! ik ontdekte het spreukje in de koker zelf, hij was uit elkaar aan het vallen (ik gebruik hem dagelijks, meedogenloos in mijn broekzak).
      Nee, dat van de huisarts kwam mondeling mee met het verhaal op de Demer in Eindhoven. Hij zou van oorsprong een Amsterdammer zijn…
      Ik heb wel wat recherche op het gedichtje gedaan, ik vind die zo mooi en zo heel erg waar.
      Het is er een van ene Antoine comte de Saint-Exupéry, een Frans aristocraat en Aviateur. Hij verdween op 44-jarige leeftijd spoorloos tijdens een verkenningsvlucht boven bezet Frankrijk in 1944, hij werd nooit teruggevonden.
      Ik dwaal alweer weg…

      Liked by 1 persoon

      • Het blijft bijzonder, zo’n treffende tekst binnenin een brillenkoker. Fijn om te weten wie het heeft geschreven; de auteur van Le Petit Prince! Maar wie het dan heeft overgenomen in een brillenkoker en vooral: waarom? En voor wie? Dat blijven vragen.
        Voel ik daar een kort verhaal aankomen..?

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: