Mijn Dierbare Wandelschoenen

IMG_4965 Jazeker, ze zijn me zeer dierbaar, mijn bergschoenen, eigenlijk zijn het meer wandelschoenen.
Ze zien er robuust uit, met zo’n stevig profiel en een hoogte die net iets voorbij je enkels reikt. Bovenop stevige, haast onverslijtbare veters. Die veters zijn eigenlijk veel te lang, zeker als je niet alle ogen gebruikt, en de bovenste twee rijghaken bieden daar veel gelegenheid voor.

Ik heb deze kistjes al een lange tijd, alhoewel ik niet meer precies weet hoelang. Ik denk dat ik ze al had in de tijd van de veel te eindeloze wandelingen met mijn ouders, Alpenliefhebbers van de voetwegen, wie liep ze niet… Dat mijn vader, hij had last van hoogtevrees, zich op de meer toeristische route concentreerde begreep ik best.
Ik zou zelf nog vele jaren ook met mijn eigen gezinnetje wandelen, met goedgevulde rugzak en opperbest humeur. Het stoere schoeisel bracht ons veel, maar kon niet alles; vandaag precies 5 jaar geleden stokte even de wereld, en ging toch weer draaien.
Met menig vriendin uit latere episoden liep ik in diezelfde schoenen over haast onbegaanbare en rotsachtige paden, slechts gemarkeerd met een enkele verfkwast, hier of daar aan een rotsblok. Vermoeide, ontgoochelde schoonheden verdwenen, de schoenen bleven, allen schuldloos.

IMG_5702Werkelijk, ik heb ook een paar nette schoenen, twee paar eigenlijk, uit zo’n Italiaans Design winkeltje met een klinkende naam, niet ver van het Romaanse Forum. Meer bleef er niet over van ook die romantische promenade.
Fijn om tegen elkaar in te dragen, zo tijdens lange beursdagen, de schoenen wel te verstaan.
En tja, over mijn Rembrandtjes zal ik maar niet teveel spreken, die lijken wel eeuwig mee te gaan.
De kenners en de mensen die mij kennen, weten waar ik het over heb. “Paaaahap !” zo klinkt nog steeds de vermanende terechtwijzing van mijn meiden, “Paps, je bent toch niet op je slóffen ?!!”

Ik had ze al een tijd niet meer gezien, de wandelschoenen. Opgeborgen had ik ze, in een grote kartonnen doos, bij mijn Friese doorlopers -een heel ander verhaal- en wat legergroen uit mijn reservetijd.
Ik ontdekte ze pas weer, toen ik op zoek was naar mijn dienstjasje, een wind- en water dicht geval, eentje waar je ook mee tussen de paarden kan rondscharrelen. Ze waren behoorlijk onder het stof, als door de tijd getekend, en het leek alsof de muizen erin hadden huisgehouden. De knaagdieren hadden er echter werkelijk een huishouden in gesticht, handenvol snippers, knaagresten van noten en eindeloos veel keutels. Ik was het een beetje vergeten, maar ook aan de flap onder de veters kan je nu nog goed zien, hoe een van de elf puppy-kinderen van Guusje destijds aan het kauwen was geweest, met van die vlijmscherpe, spierwitte naaldjes als tanden.

Dit schoeisel kwam me echter goed van pas; op sloffen loopt het maar slecht door mul zand, of door modderige bospaden.

Ik ben dankbaar dat ik ze terugvond, deze stappers; ze houden de deur naar buiten open, en brengen nieuwe inspiratie, elke dag weer ! Dankzij toch ook weer deze schoenen kijkt het leven naar mij, zo als ik het mag zien, altijd in beweging en altijd een frisse blik op de toekomst. Het is des te heerlijker om dat te beleven met zo mogelijk al je beesten, hoewel ik Poesnel en Kees&co nog niet tot buiten de tuin heb weten te verlokken, ze regelen dat liever zelf….
Guusje is dan ook het geweldige excuus om er ook echt op uit te trekken, soms dichtbij huis, soms wat verder, vaak een heel stuk verder. Immers met onze verre Friese maatjes werden we een fijn clubje, genieten volop, steeds vaker en van dezelfde dingen. Ieder gewoon op zijn eigen manier, nu al weer bijna twee jaar.

In de auto liggen ze klaar, tussen droge kleren, hondenvoer en terloops groen spul van het boerenerf.
Volgens een oud IJslands gezegde hebben schoenen geen geheugen, en zien slechts wat ze zien.

Ze zien rust en een vastberaden toekomst.

[wpvideo  skzueDBJ w=500]

 

Musica: Vuelvo al sur –  Gotan Project (la Revancha del tango)



Categorieën:korte verhalen

Tags: , , , , , , , , ,

10 replies

  1. Schoenen met een verhaal. Ze bezorgen jou een stevige, mobiele basis om het leven tegemoet te treden. Mooi stukje met mooie foto’s.

    Liked by 1 persoon

  2. Goed geschreven, meneertje. Nou zag je geloof ik laatst “Extremely Loud and Incredibly Close”. Daar zeult Oskar met zijn gemoed als “wearing heavy boots “. Daar heb jij gelukkig geen moeite mee. Spannende tango trouwens, sinds wanneer dans jij? Blogblog!!

    Liked by 1 persoon

    • Dank je voor je lieve reactie, Anneloes.
      De schoenen zien er inderdaad achterlijk uit, maar ze maken me licht van voet en hoofd.
      Gaaf muziekje hè, en van dat dansen: ja, dat lijkt me heerlijk !
      Maar dan met niet zomaar iemand… natuurlijk !

      Like

  3. It takes two to tango… (twee paar welteverstaan)
    Een paar gewillige boots biedt zich aan 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Prachtig beschreven!

    Ik moet mijn schoenen ook weer eens gaan inlopen.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

  5. Je hebt gelijk, Rob… en maak er maar een mooi blogje bij. Je schrijft erg leuk….

    Like

  6. Dit is herblogd op: Leven met………jhon53
    Met volgende reactie:
    “In de loop der jaren begin je ze steeds meer te waarderen”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: