Mijn Staart, Gereedschap en Gemoed

marsu-bandgee-marsucom_actu-225x300Sinds mensenheugenis hebben zich vele biologen, evolutiedeskundigen, avonturiers, wetenschappers, journalisten  zich bezig gehouden met de opmerkelijke afwezigheid van een menselijke staart, en de mogelijkheden die we daardoor ongetwijfeld ontberen. En toegegeven, het idee alleen al prikkelde reeds vele SciFi schrijvers, filmmakers en striptekenaars en van tijd tot tijd, stiekempjes wellicht, ook onze eigen fantasieen.
Volgens de evolutietheorie heeft bij de mens het staartbeen zijn voornaamste functie, het ondersteunen van de staart, reeds lang verloren. Het staartbeen dient nu als aanhechtingspunt voor skeletspieren als de musculus glutaeus maximus (de voornaamste spier in de billen) en tot op zekere hoogte ook als schokdemper, wanneer de eigenaar gaat zitten…
dat, en nog wel wat meer, staat natuurlijk weer nuchter in de WIKI, en voor een uitgangspunt voor een nieuw rondwandelingetje mét thema…

levisbillenOp school leerde ik al dat we zouden afstammen van de Grote Mensaap. De Mensapen waren zo uit de kluiten gewassen dat ze niet zoals de gewone apen over takken renden en van boom tot boom sprongen. Wel slingerden ze beheerst aan hun sterke armen van tak naar tak.  Theoretisch had juist de mens nog wel baat gehad bij een staart, voor het evenwicht bij het rennen. Normaal gesproken is de staart wel degelijk aanwezig bij een embryo. Bij die enkele baby die met een staart geboren werd ging er alleen iets mis bij de afbraak van de foetus structuren. Toegegeven maatschappelijk draagvlak is er nauwelijks voor zo’n harig en kwispelend ding, al of niet prominent zichtbaar gedragen achterop onze onderrug. Wellicht heeft de Grote Evolutionair ons de praktische gevolgen van een totaal andere kledinglijn willen besparen. En eerlijk is eerlijk, het oog wil ook wat, als we het dan toch weer hebben over de vermeende fixaties van het menselijk oog. Zo zouden wij mannetjesdieren niet een serieus verschil willen zien tussen de rondingen van de vrouwen borst en die van haar bilpartij. Tja, dat wordt natuurlijk volledig anders als…..

Maar goed, we waren aan onze rondwandeling begonnen;  fijn even over de heide, langs de begrazingsweiden waar onze oude trouwe IJslanders tevreden hun buiken volvretend van hun welverdiende pauze genieten. Terwijl ik Guus, mijn onafscheidelijk excuus,  uit de auto laat stappen kijk ik uit gewoonte naar de paarden. Zijn ze er allemaal, zijn ze nog OK…?
Ik kan mijn ogen niet afhouden van die prachtige staarten,  zo prachtig van kleur, zo dik en vol. Het lijken wel enorme waaiers.  Onafgebroken laten ze hun staarten achterlangs hun door de muggen en dazen getergde lijf wapperen, en een enkele keer met een enorme zwieper tot ver over de rug. Alleen al door de luchtverplaatsing is voor de parasieten haast onmogelijk om zich op hun gemak in te vreten in zo’n paardenhuid.
Ik zou er op dit moment een lief ding voor over hebben om ook zo’n een extra “handje” te hebben en diezelfde dazen en steekmuggen rond mijzelf ermee weg te wapperen..

Kom, laten we de handjes maar weer wapperen, en het pad af lopen. Guus voorop, staart in de lucht, van spanning zullen we maar zeggen… of wellicht van een vleugje opwinding “wie of wat zullen we nog tegen komen…?”
Zeker als je je hond door de jaren hebt leren “lezen” zoals dat zo mooi heet, weet je dat de staart ook nog eens een enorm wezenlijk communicatie middel is… dat geeft te denken, nietwaar !
Wat zou het voorafgaand aan onze vele vergaderingen en zakengesprekken schelen, als we met opgeheven staart elkaar licht kwispelend tegemoet konden treden.
Ik zou aan de andere kant zeker door de mand zijn gevallen bij mijn eerste voorzichtige afspraakje met een vriendin die ik vele onbekende jaren niet meer zag. Mijn staart zou ongepast in overdaad en tomeloos in enthousiasme heel grote hartvormige cirkels door de lucht tekenen en daar wellicht nooit meer mee ophouden ….

En zo als dat dan ook kan gebeuren, ziet Guusje twee oude bekende honden op het pad. Guus is ondertussen al meer dan een jaar bij mij, en heeft veel van haar kameraadjes ook al lang niet meer gezien… de herkenning was aandoenlijk; in plaats van zo’n prachtige hoog gedragen staart, nu een zeer druk bewegend exemplaar. En eentje die niet zozeer heen en weer kwispelt, maar een prachtig propellerende plumeaux… Het is een Darwinees wonder dat ie er niet alsnog vanaf evolueert.
Zou het met ons wellicht ook zo vergaan zijn: Adam was zo enthousiast om Eva te ontvangen in zijn eigen privé maar eenzaam Paradiso, dat hij zijn blijdschap zó uitbundig met precies zo’n zo’n staartactie ondersteunde, dat deze er voor eens en altijd afkwam zeilen…

en zo geschiede: het is nooit meer goed gekomen !

 

Menneke op de trap met Staart

 

 

 

 



Categorieën:korte verhalen

Tags: , , , , ,

7 replies

  1. Je wilt niet weten hoe hard ik hier zit te kwispelen van genot. Wat een heerlijk stuk weer! En wat leuk dat je een filmpje erin kon opnemen… Guus draait rondjes met haar staart, prachtig! Die dikke functionele paardenstaarten zijn inderdaad ook fascinerend mooi en die van Poes op de trap is zo geestig…
    Ik had je ipv die mooie Levi’s derriere ook wel kunnen helpen aan een foto van een vriendin van Jonas die vaak met een staart rondloopt, ja echt! Maar ik ben toch wel blij dat ik soms met mijn gezicht in de plooi nog niet alle emoties blootgeef, die een staart dan al lang hadden verraden…

    Liked by 1 persoon

    • Tgeeft te denken, hè…. Gelukkig kunnen we met een brede glimlach ook heeeel veeeel laten merken !
      En wat betreft die Levi-billen, tja ik kon me maar niet iets anders bedenken, althans zo bij de hand….

      Like

  2. Grinnik, Adam met een staart, ik zie het zo voor me. Grappige overpeinzing over het ontbreken van de staart. Gelukkig zijn er prachtige staarten te over om ons aan te vergapen. Wat heb je een prachtige hond zeg!

    Liked by 1 persoon

  3. Zoveel profijt als anderen hebben van hun staart, wij moeten dat al weer generaties en jaren missen.

    Mooi is het dan om bij de dieren te zien wat er allemaal mogelijk is en wordt met een staart.

    Vrolijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: