De Nocturne van de Langste Dag

MinneolaTja, dan had ik met een vorige Blog wel mooi de volgende wandeling aangekondigd met een thema, maar dan duurt het vervolgens tergend lang voordat er daadwerkelijk eentje verschijnt. Niet dat ik niets meer méé maak, of dat er geen inspiratie is… integendeel! Elke dag is geen saaie en levert ruim voldoende stof op om de pen op te pakken en het weer van me af te schrijven. Maar ja, wat moet dan dat thema worden.
Een beloofde belofte maakt te vaak van de belofte een schuld, sprak ikzelf ooit.
Het is net zoiets als hier op maandag-markt-dag, vast van plan te zijn een zak vol verse Mineola’s af te laten tellen. Dat zijn van die vitamine bommetjes, waarvan iedereen zegt te weten waar je het over hebt: dat is toch een kruising tussen een dít en een dát… Nou, Ik had er in elk geval nog nooit van gehoord. Ik heb ze ondertussen leren waarderen, het is even wennen ze zijn best zuur en daardoor heerlijk verfrissend en vooral erg gezond. Hun vorm is ronduit apart en opmerkelijk: en houdt het het midden tussen die van een citroen en die van een peer….
Nou ja, ik vond het eigenlijk meer weghebben van een parmantige meidenborst met een indrukwekkend geschapen tepelhof. Hoewel ik door een aantal van mijn collega’s bij deze beschrijving gelijk tot wellustige borstenman werd bestempeld, wist men wel gelijk welke frisse vruchten ik bedoelde.
En wat dan nog … zolang het maar niet over mijn eigen borsten gaat !!
IMG_2627bOp een uiterst zomerse dag wees mijn dierbare vriendje op haar eigen heerlijk nuchtere wijze op deze verukkelijkheden. En allemaal gewoon in de schappen van de lokale grutterij, meneer de Lannoy!
Met enige hopeloosheid in haar stem, vertelde ze me dat dit fruit toch echt niet zou mogen ontbreken in mijn gezonde groente- en fruitlade. Okee… die wil ik best wel leeghalen, en een andere locatie zoeken voor de mega meloen, de wortels voor de paarden, kluifjes en ezelsoren voor de hond.
Maar goed terug de markt op en naar de groente- en fruitman, met op het kleine gele papiertje de naam van deze citroen-achtige mandarijn, of was het nu eigenlijk toch een mandarijn-achtige grapefruit. Natuurlijk bedenk ik me dan dat ik door de verse groente heen ben; doe maar een paar paprika’s, twee pepers, een courgette en een handvol snijbonen, ook lekker voor de hond.
Op de weg naar de Kaasman koop ik nog met liefde een heerlijk stuk oud Amsterdammer en vergeet ik bijna bij de Zaanse Grutter binnen te gaan om lege plastic opblaasflessen in te wisselen, de meiden waren immers weer gezellig een paar dagen thuis.
En als ik daar dan toch ben, loop ik via de vrieskisten voor de reserve-pannekoeken, noodgeval-pizzaas en toevallige Ben & Jerries en beland bij de kassa.
En.. jawel ik spaar de voetbalplaatjes… speciaal voor de deugnieten bij de winkeldeur.
Eenmaal buiten, je raad het al, weet ik dat ik die mandatroenen toch weer vergeten ben. Wel plaats ik een tas vol andere heerlijke en andere gezondheden op de vóórdrager van mijn City-Bike….

IMG_2535En zo blijkt dat het net zo met mijn themawandelingen afloopt. Ik realiseerde me dat vandaag maar weer eens al te goed. Immers het eten van flink wat van die magische citrusvruchten is niet voldoende voor een fit en opgewekt leven. Ik ben ervan overtuigd dat alleen al door voor een fit lijf te zorgen, ook je geest op topconditie blijft.
Ik kom dan ook graag na mijn werk even naar de weide, parkeer de auto tussen de struikjes en schiet mezelf in wat lichtere kleding. Dat de paarden ondertussen allemaal aan het hek zijn gekomen om zich te vergapen aan mijn kromme maar blote benen boeit me dan nauwelijks. Minder plezierig zijn de laatste tijd die horden steekmuggen, dazen en andere mijn-vlees-etende eskaders. Ik ben al helemaal alert geworden op het zoemende en aanzwellende geluid tijdens het doelmatig aanvliegen, en al helemaal als het plotseling stopt… Ik vraag me dan wel eens af, of de natuur al dan niet bewust heeft ingebouwd dat dergelijke acties juist gepaard gaan met dreigende en alarmerende geluiden. Ik zou daar eens een thema van moeten maken… maar goed we gaan…

Na wat intervalletjes ben je uiteindelijk in een soort eigen ritme aanbeland, en ploffen je voeten in een eigen vast tempo op het grijze en opstuivend zand. Trouwe Guus volgt me op afstand, en geeft op die manier een excuus voor een interval, of loopt vrolijk vol grappen en grollen voor me uit. Wat er om ons heen gebeurt merken we helaas minder. De blik op een ver hoopvol focus en het verstand op inspiratie voor deze Blog….
Al het wild lijkt schielijk vertrokken; het zal het zeer dreigend geluid zijn, van onze aanstormende acht voeten dan wel het sissend gepuf en hijgend gebries van een van ons beiden…
Stilaan verdwijnt de zon, en valt de schemering zonder enig geluid te maken zachtjes over ons heen. Eenmaal bij de open plek nabij het Schuytwater worden we omringd door enorme hoeveelheden vleermuizen. Ze zijn geruisloos, althans die geluiden die ze maken kunnen we kennelijk niet horen.
Dat ze een uitgekiend soort van peilsignalen afgeven, is onmiskenbaar aangetoond.

reebokEven verderop, wat dieper in het bos is het nachtleven op gang gekomen. Het dagleven van dito mensen, ruiters en een enkele trimmer is formeel ingeruild voor dat van de nachtdieren. Ik voel me dan met mijn hondje ook behoorlijk een vreemde eend in de bijt. Dat dit ook zo wordt ervaren door de reebok die plotseling het pad overstak moge duidelijk zijn. Zeer verontwaardigd hield hij midden op het pad stil, en liet stampvoetend een onmiskenbaar haast blaffend geluid horen. Dat is een heel aparte gewaarwording. Als je er niet bij stil staat, maar dat deden we juist wel, dan zou je het geluid van een ergens loslopende, blaffende hond hebben versleten. Dit typische geluid maakt de bok met name als hij is opgeschrikt, of zich bedreigd voelt en geeft daarmee aan zijn gebied niet te willen opgeven. Het was te plotseling en te donker om daar snel zelf een foto van te maken. Ik googelde wat en vond gelukkig een fraaie….

 

Eigenlijk is onze sportieve themawandeling een beetje in het nu wel snel duister wordende bospad in een soort nachtelijke excursie veranderd, maar jeetje dat is het leven… mijn leven. Kom, we lopen samen door het klaphek naar een open plek midden in het bos. Ik weet daar een mooie plaats waar je, rustig leunend op een dode berk, onder de beschutting van wat dennebomen, ongezien en vooral ongehoord veel mooie geluiden kunt beluisteren. Het duurt ook niet lang meer nu, de zon is nu ongeveer een halfuurtje onder, of de eerste nachtzwaluwen zullen zich melden met hun heldere Pieeep pieeeep. Vlak boven onze hoofden zit er juist eentje, heel kenmerkend, schrijlings op zijn takje… Nog even geduld, en weldra zal hij zijn nog veel meer kenmerkende kikkergeluid laten horen, ruim en groothartig; ditmaal bedoeld om er zijn liefje mee te verleiden….
En zo staan we vervolgens drie kwartier te luisteren naar het mooiste midzomerconcert, een speciale uitvoering voor Guusje, mijzelf en via deze Blog voor jullie…. De Nocturne van de Langste Dag.

ik moet niet vergeten, wat van die hoe heten die ook weer, te halen…
dat was lekker geweest hier!



Categorieën:korte verhalen

Tags: , , ,

2 replies

  1. Oh wat genieten zeg, herkenbaar ook veel dingen, maar dat bijzondere nachtzwaluwgeluid helaas alleen nog maar van geluidsopnames… Ik had deze blog even gemist, was geloof ik druk met Mijn Hoofd of zoiets. Zojuist heb ik ook weer een blogje gerend en ik moet trouwens straks als ik boodschappen ga doen ook de zoetzure tietjes niet vergeten!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: