Kees de olieboer

Zo was ik op een late avond weer zachtjesaan op weg naar huis aan gegaan. Op het achterbankje mijn trouwe Guusje, kop en poten vooruitgestoken tussen de beide voorstoelen. De gedachten rozig vol van weer zo’n heerlijk, dierbaar dagje. Op de radio een lekker concert, -Tijd Genoeg-  dromende teksten en 25.000 man publiek om je heen.
Het was ondertussen al aardig dicht tegen het middernachtelijk uur, toen de muziek werd onderbroken door dat typische, zwoele gongetje van een vijfsterren-lift, wanneer je de begane vloer hebt bereikt, met beide voeten terug op aarde. Een rood opgloeiende tekst in het dashboard gaf subtiel aan “Bitte tanken, Sofort!”. Nee, deze auto kent geen grappig kanten en men zegt dat haar humor is weggesjoemeld …..

onbemand stationEnigszins ongerust begon ik in elk dorpje waar we doorreden naar een tankstation uit te kijken, vergeefs… Nog niet eens zo lang geleden kon je bij elke kerk wel een pomp vinden. Vaak bij de lokale auto- en trekker herstelwerkplaats, of gewoon bij de fietsenmaker. Je kon daar vaak laat nog terecht voor wat peut, een bakkie leut of gewoon even een praatje nergens over.
Dat is er nu niet meer bij, de prijzenoorlog en wellicht een roofoverval hier en daar heeft dat straatbeeld rap doen wijzigen.
Nu zijn het grauwe onbemande automaten geworden.
De contouren van Het winkeltje zijn vaak nog te herkennen. Spookachtig verlaten, dichtgemetselde ramen en gebarricadeerde deuren. Bunkertjes hebben ze ervan gemaakt, kaalgeplukt en karakterloos. Onbarmhartig wit geschilderd en beplakt met afbeeldingen van de meest exotische betaalmethoden.
Het voordeel evenwel: je kunt nu ook in de kleinere dorpen dag en nacht tanken, en tegen messcherpe literprijzen en met nadrukkelijk vermelde kortingen.

AansluitingPassendMakenMaar goed, iets na Oldeberkoperschans en rechtsaf naar Noord-schelwouderterp zowaar een 24/7 TamOil, hoe krijgen ze het verzonnen.
Juist daar trof ik Kees.
Kees, ik zou haast zeggen, Kees de olieboer. Kees zit ondertussen bijna 25 jaar op de tankwagen en behoort tot de bevolkingsgroep van Nederlanders die we overdag zelden zullen zien. Net zoals de bakker, de nachtzuster, de ploegwerker…
Kees bevoorraadt gemiddeld per nacht zeker vier, soms vijf tankstations, van die onbemande. Ruim 40.000 liter brandstof achterin de tankwagen, zowel diesel alsook alle kleuren benzine. Elk soort in zijn eigen tank van hoogwaardig roestvrij staal.
Ooit zullen de fossiele brandstoffen op raken, en kom je zonder werk, begon ik mijn nieuwsgierig praatje. Tja, zei Kees, want zo moest ik hem maar noemen in plaats van meneer, dan zal er wel weer wat anders versjouwd moeten worden. In een paar woorden beschreef hij de toekomst van Fuel-cells, accupakketten en snelladers… Nee Kees zouden zie niet verrassen, hij had zich goed op de toekomst voorbereid.

kolenboerDaar had hij natuurlijk best een historische waarheid te pakken! Ik kan me nog best herinneren dat met het sluiten van onze Koninklijke en Staatsmijnen ook de kolenboer uit het straatbeeld verdween. Elke maand kwam die man bij  ons thuis een mud kolen brengen. Zak voor zak, ongemakkelijk  opgetast op zijn nek, kiepte hij leeg van bovenaf in het kolenhok.
Dat ding bevond zich prominent in het toch al krappe schuurtje achter het huis. Onderin dat hok zat een luikje, waaruit mijn vader steevast een paar scheppen kolen haalde, die in de kolenkit deed om vervolgens mee naar binnen te nemen. Daar brandde de kolenkachel gezellig en doofde als vanzelf in de nacht.
Een enkele keer pookte mijn vader dan de kachel eens flink op. Hij gebruikte daar een vuurpook voor, die hij na gebruik, en nog nágloeiend van de hitte voorzichtig op de vuurplaat neerlegde om af te koelen.
Elke morgen op hetzelfde tijdstip, mijn vader was een stipt mens, leegde hij de aslade, steeds nadat hij eerst eens flink aan de vuurplaat rammelde. Het was altijd al het signaal om op te staan, een roffelende ratel die elke nieuwe schooldag genadeloos aankondigde.

sintelpookNiet te dicht erop zitten!  Zo bitste hij me ’s avonds vaak toe, als ik weer eens te dicht op die fascinerende vlammetjes kroop, eigenwijze drol die ik was.
Ik kan me nog scherp herinneren dat ik zo met mijn rechterkuit bovenop zo’n hete pook ben ging zitten, vervolgens eerst niets merkte om dan vervolgens schreeuwend van pijn mijn eerste tatoeage op te lopen: Een agressief ogend brandmerk in de vorm van de letter J maar dan op zijn kop…
Met de komst van Aardgas heeft de kolenboer nog een tijd geprobeerd als olieboer de kost te verdienen met petroleum, ook niet zelden gebruikt als huishoudelijke brandstof. Vandaag de dag zie je de olieboer alleen nog maar in België waar de Mazout nog altijd grote populariteit kent.
Het kolenhok heeft mijn vader eigenhandig uit de schuur gebroken, er ontstond opeens een zee van ruimte. Slechts de zwarte muren getuigden van de verlopen tijd.

tellerstandjesKees koppelt vaardig en handig de slangen aan de diverse aansluitingen van het station. Tja dit was kennelijk een oud Shell station, dat kun je zien aan de afwijkende diameter van de aansluiting. Kees graait in de enorme bak met gegoten vulringen, en pakt zonder aarzeling een de juiste overgang ertussen uit.  Zo, nu gaat het hardstikke lukken.
En nee, de prijzen op de felverlichte zuilen worden op afstand bediend, en reken maar dat juist daarover onderling overleg plaatsvindt tussen de stationhouders onderling! Meneer, wat dacht je van die actie’s als “happy-hour”, “donderdag-prijzenslag” en “tax-free-tanken”, allemaal truukjes in het allang verloren gevecht om vaste clientèle. Ooit spaarde je gewoon punten, zegeltjes, wasbeurten of was de juffrouw aan de kassa gewoon al een bonuspunt optima forma….
Vaardig bracht Kees de aardleidingen aan de daarvoor bestemde contactrails (voor de statistische lading, zijn waarschuwende vinger ging veelzeggend omhoog). Met een sierlijke zwaai drukte Kees vervolgens alle hefbomen van de afsluiters in de geopende stand, en liet de diverse tellers met enorme snelheid de hectoliters af pingen… De zwaartekracht deed de rest.
Nog twee stops, eentje in Zwolle, eentje in Helmond en dan op naar Rotterdam, meneer. Aftanken en klaarzetten voor die collega morgenochtend…. en dan snel weer naar moeder-de-vrouw !

En u meneer, wat bracht u zover naar het noorden….?

Ik pinde ruim 700 mud actieradius, bewaarde het bonnetje en kroop weer achter het stuur. Ik zwaaide Kees nog goede zaken toe en liet hem mijn groeten doen aan zijn familie, en draaide de weg op.
Dat zijn nu net de dingen die me in het leven zo blij kunnen verrassen.

 

Ze zeggen: er is tijd tekort
Ze zeggen dat het donker wordt
Ze zeggen: regen regen regen op je kop

Maar al zijn die dagen nog zo grauw
Ik weet het zeker als jij wou
Dan verfde jij de wolken blauw

Kolenkachel.

.

.



Categorieën:korte verhalen

Tags: , , , , ,

10 replies

  1. Nee, aan je uiterlijk is de zojuist behaalde leeftijd absoluut niet te zien, doe daar maar een jaar of tien vanaf. Maar ja, als je dan begint over het kolenhok in je jeugd en ‘de kachel oppoken’… hahaha dan verraad je je wel weer genadeloos. Ik heb het even opgezocht voor de lol, maar wikipedia geeft aan dat vanaf mijn geboortejaar (!) de verkoop van kolenkachels instortte. Binnen de kortste keren hadden wij natuurlijk ook centrale verwarming, een luxe die ik nu dus overigens al lang niet meer heb 🙂
    Geweldig die ontmoeting met Kees de Olieboer, dat zijn gouden momenten die niet veel mensen als zodanig zouden ervaren denk ik, laat staan dat ze er zo prachtig bloemrijk over zouden kunnen schrijven. Genieten!!

    Like

    • Ja dergelijke momentjes zijn van goud, uit een onverwacht hoek en zo verrassend positief.. een verademing.
      En weet je, laat mij maar door de mand vallen hoor…. maar zet je schrap ! Ik ben pas op de helft !!

      Like

  2. Het is net als een heerlijk chocoladetaartje van Top’s edelgebak.
    Ik snijd er een klein puntje vanaf. Geniet van ieder hapje.
    Dan is het bordje leeg. Ik doe mijn ogen open en denk: ” ik neem nog een puntje”.
    Tsja en zo is het taartje op en weer te klein gebleken…

    Ik kijk nu alweer uit naar je volgende stukje.
    Prachtig Peter!

    Liked by 1 persoon

  3. Word op mijn wenken bediend. Groet Deja

    Liked by 1 persoon

  4. Dat is nou weer echt iets voor jou, nachtbraker aan gene zijde! Maar leuk geschreven, ik kijk nu wel anders naar die benzinetanken.
    En ik moet Noortje nageven, je geeft je nu echt wel een beetje bloot…
    Trouwens eerlijk, ik denk dat mijn ouders nog op hout en turf stookten. Hoe zit dat ben ik dan echt nóg ouder dan u….
    En nu… Ga carnaval vieren, man… Wat doe je binnen!🎉
    Houdoe, A.

    Liked by 1 persoon

  5. Mooi verhaal
    Ja, er zullen nog wel meer beroepen verdwijnen.
    Nostalgische groet,

    Liked by 1 persoon

  6. Terug in de tijd, door een rit in de nacht. Zo een mooi verhaal. Zo onverwacht in je hoofd ontstaan en uit je pen gesproten.
    De brandstof waar jij op leeft gaf ons weer iets waar we heerlijk van genoten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: