Vergeten bloemen, herkansstekkies en mispelnassi

IMG_8286En zo op een Goede Vrijdag in april, gebeurde het dat Jan, mijn gewaardeerde collega en ik elkaar aankeken.
Het is nog best licht, he… zo met die zomertijd!
Het klopt, op vrijdag is het altijd wat minder hectiek, wat rustiger, en zeker na vijven. We zagen immers langs onze nietsontziende raampartij, al de diverse functionarissen zich naar de autoplek haasten. Sommigen iets eerder, sommigen iets later… Uiteindelijk bleven er, althans zo leek het, nog maar twee, wellicht drie – de jonge dame aan de receptie dan wel meegeteld.
Het was een heel drukke week geweest, voor allemaal. Alle collega’s, projectleiders, stagiairs, bazen, burgemeesters gedeputeerden en ministers  hebben zich van de beste kant laten zien de afgelopen dagen. Onze Week verliep vlekkeloos maar spectaculair.

IMG_8147Nu blijft er dat lege gebouw, weg zijn alle bezoekers, het waren er meer dan 1.000. De workshops zijn gedaan, de plenaire sessie is weer plenair, en de Capucini conBarista pruttelt, maar dan op weg naar sui Casa …
Alles weer op zijn plaats; loodzware tafels weer in de juiste configuratie, honderden stoeltjes weer in het gelid, gereinigd en gekoppeld.
Voor het hoofdgebouw een leegte daar waar tientallen hoogontwikkelde voertuigen zojuist nog stonden te blinken.
“Talking Traffic” hét Thema, de buzzing woorden… Het geroezemoes is verstomd op deze vrijwel vrije vrijdag. Over blijft het to-do-lijstje met daarop de dingen die de afgelopen week eigenlijk hadden moeten gebeuren.
Jan keek veelbetekenend naar zijn eigen lijstje en ik volgde aarzelend zijn voorbeeld. Het geel gemarkeerde weggewerkte deel van de week leek echt aangegroeid, maar het aantal to-do’s ook.
Kom, het loopt tegen de klok van zes, kun je me een lift geven op weg naar huis?

IMG_8282We sloten de deuren, en keken in het rond; netjes opgeruimd, dat wel…. Alleen een grote doos met chocolaatjes, pralines met in het glazuur het ondertussen ongekende beeldmerk van de Week.
IJskast? … ja laten we maar doen, ik heb er al veel te veel van op en je schijnt er een dikke kont van te krijgen.
En puistjes, denkt Jan, en hij keerde er al weer van terug uit het keukentje.
We staarden nog naar de enorme bos met bloemen. Hij stond onuitgepakt in de folie en ietsjes scheef gezakt in een emmertje met te weinig, eigenlijk veel té weinig water. Wél drie zakjes verpakte snijbloemenmest, onaangeroerd, maar vol goede bedoelingen onder het kartonnetje BEDANKT ! De emmer stond op de grote vergadertafel, kennelijk bedoeld om nog mee naar huis genomen te worden.
Nog van de dames ? gokte Jan overtuigend. We zullen het pas weten na zeker drie dagen, en dat wordt deze triomfantelijke bloemenpracht in alle eenzaamheid maar een tragisch paasverhaal…

IMG_8290En zo belandde deze enorme bos welriekende olijftakken met hier en daar een roos, een dahlia, bij mij op de keukentafel – oh IKEA, help mij aan een opgeruimd huis.
Nu heb ik met bloemen zeer gemengde gevoelens; ik bracht ze ooit en ongetwijfeld veel te weinig mee naar huis, mea culpa. Met wat meer gevoel en eigen smaak gaf ik later eens struikjes aan een meisje die dat vervolgens helemaal verkeerd uitlegde,  VeniVidiMorituri. Gelukkig heb ik om de hoek een heerlijk nuchter maatje; zij wijst me met onversneden overtuiging op al het fraais vlak voor onze voeten en ik weet weer fijntjes dat een trouw bosje bloemen echt niet hoeft……
Evengoed, een flink stuk eraf, een pot (kerststukje 2014 eruit), handwarm water hopla klaar. Een kleurige bos bloemen op de keukentafel, dat overkomt me eigenlijk nooit….
Een enorme berg met naar olijven ruikende takken, vetbladen, sierlijke vingervarens en halfbloeiend bermkruid bedekt het aanrecht. Het past gewoon niet meer in het potje, het blijft over…. vulmateriaal.
Maar ik kan het gewoonweg niet weggooien !
Ik besluit ze in de diverse kweekpotjes te steken, ik heb vele vele herkansstekkies – die rotkatten.

IMG_8318En koken in een Zen-groene en met bedwelmende geuren aan elkaar hangende keuken is natuurlijk best losmakend. Zinnenprikkelend, zet aan tot nieuwe zienswijzen…
Deze morgen kneedde ik een heerlijk geurend speltbrood, als Paasbrunch, en nu zucht de wat lijzige muziek van de nieuwste Kovacs door het huis.
Wat een heerlijk frisgekleurd paasweekend.
Ik pak een potje Mispelgelei uit de ijskast, en frons mijn wenkbrauwen.
Vol vertrouwen blader ik in mijn langzaam uiteenvallend Groote Geele Kookboek, dat nadenkertje aan mijn moeder.
Achterin, als een soort aanhangsel de heel intensief beduimelde sluitpost over de Oosterse Keuken. Hoe heerlijk de inlanders bijvoorbeeld alles combineren met hun witte rijst, Nassi Putti. En jawel daar is het recept van mijn gading. Het Groote Geele Kookboek laat mij nu volledig vrij spel met een “wij beschikken veelal niet over dezelfde ingrediënten, welke men in het land van herkomst pleegt te bezigen..”

Voor Noortje, Noor…
gaan we natuurlijk eens een lekker vaderlijk potje
ongebreideld Sajoer Mispel
koken

..



Categorieën:Groote Geele Recepten, korte verhalen

Tags: , , , , , , ,

10 replies

  1. Oh wat lekker, hoe laat kan ik aanschuiven? 😉

    (Geniet ervan, van Noor, de beestjes, de kookpot, de bloemen, het broodje, de rust na die idioot drukke week, het voldane gevoel! Xx)

    Liked by 1 persoon

  2. ha die Peter, heerlijk stukje weer, alsof ik zo over je schouder mag meekijken. Precies als ik denk: hoe zal het smaken dat eigenaardige maaltje van nassie en mispelmoes enz enz is het verhaaltje uit en kijk ik alweer uit naar het volgende!

    groet van Deja

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Liked by 1 persoon

  3. Hallo Peter,

    Mooi verhaal; ben dit weekend wel een beetje misselijk geworden van die pralines. Mijn ouders zeiden vroeger altijd dat ik alles netjes moest opeten.

    Liked by 1 persoon

  4. Wat een heerlijke dwaaltocht door jou gedachten. Het is maar goed dat er nog kollegaas als die Jan bestaan! Anders…. Die dikke kont, weet je
    Trouwens bloemen, een beetje acherhaald… Daar win je de meisjes allang al niet mer mee, dat kan echt beter: Doe mij maar een kruumelvlaai uit jouw omstreken.
    Lieve groet uit Bergen, Loes

    Liked by 1 persoon

  5. Ja hee… moet ik alweer mijn strategie herzien zeg !!..
    En die Vlaai, nou die kom je maar mooi hier opeten, die smaken immers buiten Limburg op maar heeeel weinig andere plaatsen echt lekker…..

    Like

  6. Het eigentijdse recept van sajoer mispel lees ik graag bij jou.

    Smakelijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Jan Wouters

onderzoeker en presentator over actuele trends met een knipoog naar het verleden

Grensgevallen

Een grens is een wens

Deborah Hamar

Just me . . .

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Bitterballenbruid

I love bitterballen so much... I married a Dutchman.

paard-en-mens

Een persoonlijke zoektocht naar de relatie tussen paard en mens.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Michiel Roukens

Blog voor de economische avonturier

wordpress tips

tips & advice on wordpress.com blogs

frans louter

'het kan verkeren'

%d bloggers liken dit: